ز ازدحام خلایق دلم به جان آید
شود دریده جگر آه با فغان آید

        میان كتف چو بشنود كوبه خنجر
        گشود خوان وفا را كه میهمان آید

رسد ز دوست بسی زخم‌های ناپیدا
گهی ز گوشه چشم و گه از زبان آید

        چو قند و نقل و نبات است حرص و آز و حسد
        بساط فخرفروشی چو در میان آید

تهوع است مرا حاصل از نظر كردن
ز ناتوانی خود شرم بی‌كران آید

        ز مردمان زمین آتشی نمی‌خیزد
        مگر كه صاعقه عشق زآسمان آید